*****************************

چو خورشید از چرخ گردنده سر        برآورد  بر سان  زرین  سپر
                                       ***
پدید  آمد  آن  خنجر  تا  بناک              به کردار یاقوت شد رویخاک
                                       ***
چو زرین سپر برگرفت آفتاب            سرجنگجویان  برآمد  ز  خواب

درکوچه باغ زندگی ام ، سایه ای سیاه ------- چتر بلا  وشوم  خودش  پهن  کرده  است

من  بودم  و سکوت و  سیاهی  خاطره ------- جغدی که صحن خانه دل رهن کرده است

                                            *********

بیم و هراس و دلهره  بودست و واهمه-------- من   بودم  و  عبور ز  دریای   بی  کسی

موجی  تمام هستی  من را نمود  نیست-------- چون  کفتری  اسیر  به   چنگال   کرکسی

                                            *********

بالاوزیر وچهار جهت  اصلی ام  سیاه-------- من بودم و سیاهه ی  اعمال  و روی  زرد

آهی کشیدم ازجگر و ناله  ای   که  هم--------بر خیزد  از نهاد  گنه  کا ر  و  اهل   درد

                                            *********

گفتند:هان، این توو این راه  بس دراز-------- رو تا  رسی  به   منزل   آخر  شتاب   کن

گر  تشنه کام  عشق  و  وفا  و  محبتی-------- از خضرراه  خواهش  یک  قطره  آب  کن

                                            *********

نا گه جرقه ای  به  دلم  خضر راه  شد-------- وان قلب تیره  گشت   به   یکباره   منجلی

دستی  به  جاب  من  افتاده  شد   دراز-------- گفتا :  بگیر دست  مرا ،  گوی  ، یا علی

                                            *********

تا دست من به  دامن  آن  یار  شد  بلند-------- وان شام تیره  روشن  از انوار   گشته  بود

در تیره  راه  بی  کسی  و  شام غربتم-------- آن ( خضر سبزپوش)  مرا  یار  گشته  بود

                                            *********

من  بودم  و خجالت  و  شرم  نگاه  او-------- می گفت :با من این که، چه جای گناه بود؟

گر عشق تو به( آل محمد) نبود ، هان ------- تا روز حشر ،روی تو چون شب سیاه بود

                                            *********

باران  اشک  بوده  و روی   سیاه  من-------- گفتا :که هان، اشک تو اشک ندامت  است

شکر خدای  کن  که  سر انجام  کار تو------- سبزینه  چون  بهار  ز  باران رحمت  است

                                            *********

یارب ترا به عصمت والای هشت وچار------ ما  را  به  غیر  درگه شان    بی نیاز   کن

هر قفل بسته را، ز  (محبین اهل بیت )------- با  دست  با   کفایت شان  ، زود  باز  کن

                                     *****************

                                     *****************

این قصیده در مورخه( 2 /6 /3 8 )در منزل دوست عزیزم حجه الاسلام حاج علی اصغر

باقری مهمان بودیم سروده شد0

                                                                  شاعر: فقیر دماوندی

                                        کوس  رسوایی  من  رازده  دادار امروز

به بزرگیش قسم خاطرم آزرده نشد

                                       که به جان میخرم هر عشوه کندیارامروز

سالها  پیروی  مذهب  رندان  کردم

                                       مزدم این بس که شدم معتکف دارامروز

یار خواهد که ز میخانه  برون  اندازم

                                       خرقه ی  زهد و  ریا  از  تن  بیمار  امروز

(شهرآشفته)ترازسلسله موی تونیست

                                       مرغک  خانگی ات  گشته  گرفتار  امروز

بخدائیت  قسم   مست   می  نابم   کن 

                                       بعداز  آنم   بنما   صورت   خمار    امروز

                         طعنه برشاه وگدامیزند امروز (فقیر)

                         گرتواش هدیه کنی وعده دیدارامروز  

                                                               شاعر:فقیردماوندی 

                                    نشانه خواهی اگرچشم انتظارمن است

همیشه( نردمحبت) بنام اقدس او

                                    زدن،   عزیزدلم   بهترین  قمار من است  

                                                               شاعر:(فقیردماوندی)

تا برگ عبور کوچه   سار  غم    را             خواندم ورقی یکسره مدهوش شدم

                                                                              شاعر :(فقیر دماوندی)

روزی که غمت بجانم آذر می زد             مرغ دل من بکوی تو پر می زد

بال و پر مرغ دل بخونت رنگین              در ماتم تو به سینه و سر می زد

                                                 سروده ای از سروده های :(فقیر دماوندی)

روزی که ستاره ها سفر می کردند                 از رفتن خود مرا خبر می کردند

خورشید چو از مشرق دل سر می زد               آنان به ضیاء او نظر می کردند

                                                         سروده شده از:(فقیر دماوندی)

آیم به حضور اقدست من با سر          آیند همه به خدمتت گر با پا

                                               سروده شده از :(فقیر دماوندی)

 کسی چو یار بمن اینقدر جفا نکند                    کسی چو من بسر عشق او وفا نکند

 اگر بدار بیاویزنم ندارم باک                         چرا طبیب من این درد را دوانکند

بسان تشنه وامانده در کویر دلم                      فسوس و آه مراین تشنگی رها نکند

نوشته ام که ز عشق تو سوخت بال و پرم          به برگ عشق نوشت این به من خدا نکند

به چشمه سار محبت که دوست دارتوام             بدان که تار دلم جز تو را نوا نکند     

 بزن تو چنگ به تار دلم به کوک حجاز            به غیر تورا کوک مصطفی نکند

 ز آسمان  محبت ببار رحمت عشق                 که جز منی به یم عشق تو شنا نکند

  به تیر غمزه چشمت نشانه گیر دلم                  چه کرده ای تو بمن هیچ آشنا نکند

  بدان که عشق تو از سینه ام برون نرود            ادیب نقطه خاء از خدا جدا نکند

   شنیده ام زرقیبی که گفته بود بمن                    هزار وعده خوبان یکی وفا نکند

                               فقیر کوی تو ام ای لطیف تر از گل

                               بجز تو گوشه چشمی کسی بما نکند            

                                                         سروده شده از: (فقیر دماوندی)